Ruby van der Kuil (24)
Zie mij
‘’Het schrijven werkt therapeutisch, het schept orde in de chaos in mijn hoofd."
Mijn verhaal
Dit ben ik ook
Communiceren met mijn sociale netwerk
Dit ben ik ook

De eerste fotoserie is uit 2018. De tweede fotoserie is in 2022 gemaakt. Hoe is Ruby veranderd? Hoe ging het toen met haar en nu?

'Ik ben nog elke dag trots op dat ik mijzelf durf te zijn.'

Verhaal Ruby

Tikkend klinkt de oorlog in mijn hoofd
Middenin mijn depressie besluit ik om de grote droom die ik al sinds mijn kindertijd heb waar te maken: een boek te schrijven. Maar wel over een iets ander onderwerp dan dat ik altijd had voorgesteld. Ik begin aan Verbloemd, een roman over de jongvolwassen vrouwen Kayla en Emily die allebei hard vechten tegen hun depressie, gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Kayla zit in een eindeloze put die alsmaar dieper wordt, terwijl Emily alsmaar blijft vechten om nog hoop te houden.

Ik creëer personages die me begrijpen. Het schrijven werkt therapeutisch, het schept orde in de chaos in mijn hoofd. Maar soms komt het wel heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik denk: ik stop ermee. Voor elke schrijver is een debuut natuurlijk een grote uitdaging, maar dit… Halverwege het schrijfproces raak ik volledig gedemotiveerd door mijn negatieve gedachten. Ik begin ze te geloven. Aan elk woord twijfel ik.

F*ck you, depressie
Ondanks dat mijn depressie hardnekkig blijft, zet ik door. Ik besluit te doen wat ik in mijn therapie ook doe: doorgaan ook al weet je nog niet of dat zin heeft. Blijven wachten heeft toch geen zin. En ik mag niet vergeten waarom ik dit doe. Mensen hebben vaak een verknipt beeld van depressie en ik moest en zou dat veranderen. ‘Waarom slik je pillen?’, ‘Doe eens niet zo lui!’, ‘Ga eens iets doen,’ zeggen ze dan. Ik ben niet lui. En niet hopeloos. Ik ben moe.

Dus stop ik niet, maar doe ik onderzoek naar depressie, door het kijken van films en het lezen van artikelen. Langzaam komen er weer woorden op papier. “Ik ben schrijfster!” zeg ik tegen mezelf. F*ck you depressie. Je bent niet meer geheim. Je maakt me niet meer stuk. Ik ben nu de baas.

M’n oma pinkte een traantje weg
Sinds het verschijnen van mijn boek verbloem ik mijn gevoelens niet meer. Mijn vrienden en familie vonden het heftig om te lezen, maar ik kreeg ook te horen dat ze veel meer inzicht kregen in hoe ik mij écht voelde. Mijn oma zat in tranen na het lezen van mijn boek omdat ze zich realiseerde dat Kayla en Emily delen dezelfde gedachtes hadden als ik. En hoe rot het ook voelde om mijn oma te zien huilen, ze begrijpt me nu beter.

Ik kan niet de mening van alle mensen over depressie veranderen. Maar ik krijg niet meer zo snel te horen dat ik lui ben als ik me niet goed voel. Het uitspreken naar mijn omgeving is een giga stap! Af en toe vind ik dat nog spannend, maar ik voel me ook vrijer. Ik wil een voorbeeld geven aan anderen. Als iedereen open is, dan is er toch niets meer raar. Ook het hebben van een depressie niet.’


“Het spijt mij. Ik was niet sterk genoeg. Sorry dat ik niet geworden ben wat van mij verwacht werd. Ik laat de wereld achter mij om mijn pijn los te kunnen laten. Ik kan niet zijn wat de wereld van mij vraagt. Ik kan niet meer alles van mij af gooien, ik ben al te ver. Ik wil niemand pijn of verdriet doen en vergeef mij. Dit is mijn keuze, wees niet verdrietig hierom. Ik heb alles gegeven en het lukt niet meer.”


Kayla kraste over de vellen papier. Er zaten rode en waterige vlekken verspreid over de vellen papier. De tranen en bloeddruppels uit haar arm drupte langzaam op de tekst die Kayla op de sneeuwwitte vellen kraste met al haar agressie. Naast haar lag een nog ongeladen pistool en wat losse kogels. Ze huilde ongecontroleerd en angstig. Ze wist wat ze aan het doen was maar was diep vanbinnen toch bang. Was er überhaupt ergens iemand die om haar gaf? Iemand die naar haar luistert en die haar angst hoort? Ze voelde zich zo enorm alleen. De enige mensen die ze in haar leven had, liepen weg, lieten haar achter en leken haar niet te kennen. Ze had niemand om naar toe te vluchten.


Kayla was een soldaat in een oorlog met haarzelf. Ze heeft deze oorlog niet gekozen, maar moest vechten. En nu was ze gewapend. Ze keek naar het pistool naast haar en luisterde naar de stemmen in haar hoofd. De grond leek onder haar weg te vallen. Ze voelde zich zo onzeker in een oorlog die geen einde leek te hebben. Werd ze getest op hoeveel ze kon hebben voordat ze brak? Was dit een experiment van een almachtig wezen of het universum? Was er iets tegen haar of was de wereld gewoon gevuld met ongeïnteresseerde rotzakken? Aan de andere kant dacht ze over de fouten die ze in haar leven heeft gemaakt. Ze was niet altijd even braaf en heeft niet altijd het juiste pad bewandeld. Maar zij was niet de enige die dat deed en zeker niet de enige die fouten maakte. Waarom kon ze geen kant kiezen in deze oorlog met haarzelf. Ze legde het inmiddels geladen pistool naast haar neer. Ze keek ernaar en realiseerde dat ze de verkeerde keuze maakte. Ze kon niet zomaar opgeven. Kayla plofte neer op haar bed, huilend. Ze kan het niet… Ze moet door. Niet omdat het iemand uitmaakt maar omdat ze het simpelweg niet kan. Er ging gewoon teveel door haar heen. Meneer Jacobs hielp haar nu zo goed, het zou niet eerlijk zijn om nu op te geven. En niemand zou haar vinden hier. Niemand zou iets voor haar kunnen doen. Haar hoofd vocht om de keuzes die ze had. Ze kon niet meer door maar nu stoppen kan ook niet. Mist sprong bij Kayla op bed. Kayla wilde haar weg duwen. Ze had nu geen zin in die kat. Maar aan de andere kant had ze nu wel een beetje positieve energie nodig.


Kayla had al haar tranen gehuild, haar angsten zijn uit geschreeuwd en emoties hebben haar lichaam verlaten. Haar lichaam voelde leeg. Het enige wat ze voelde was de koude bries die door het raam kwam. Niets kon nog binnen komen en Kayla echt raken. Zelfs haar muziek raakte haar emoties niet. Ze voelde zich niet moe maar toch uitgeput en totaal uitgeblust. Ze viel uiteindelijk in slaap na uren roerloos op bed te hebben gelegen, met een geladen pistool op haar nachtkastje. Toen ze in slaap viel, liet ze nog een traan, de laatste, die haar lichaam losliet en haar vertelde dat het genoeg was voor vandaag. Ze was sterk geweest en heeft sterk gevochten.

Verdiepingsverhaal: 

Communiceren met de mensen om je heen


Communicatie is zo ontzettend belangrijk als je niet goed in je vel zit. Ik heb dit keer op keer gemerkt. Niet alleen voor jouw omgeving, zodat ze weten hoe het met je gaat, maar ook voor jezelf. Voor mij lucht het enorm op om te kunnen vertellen wat mij dwars zit en hoe ik mij voel. Het enige waar ik vaak tegenaan loop, is dat ik niet goed uit mijn woorden kom in mijn depressie. Ik voel mij leeg en woorden zijn gewoon lastig op zo een moment. 

Al vanaf hele jonge leeftijd teken en schilder ik. Het was een uitlaatklep en een prachtige hobby. Pas sinds mijn pubertijd kwam ik erachter dat ik ook mijn emotie kon vertalen in tekeningen en schilderijen. Het hielp mij om de woorden die ik niet kon zeggen toch te uiten. Niet iedereen mocht deze tekeningen zien natuurlijk, want ze waren heel persoonlijk. Maar in mijn huidige relatie helpt het mij. Als ik mij minder voel, kan ik tekenen hoe ik mij voel. Uitbeelden wat er in mijn hoofd en lijf gebeurd. En ik ben erg blij dat mijn partner dit vaak begrijpt of de moeite doet om het te begrijpen. 

Kunst is voor mij een lifesaver! En niet alleen kunst als in tekeningen en schilderijen, maar ook muziek. Soms als ik naar een bepaald nummer luister, voel ik mij voor het eerst echt begrepen op een dieper niveau. Mijn partner en ik zijn allebei muzikaal en maken graag muziek. Wij spenderen onze avonden dan ook vaker luisterend naar muziek dan naar het kijken van TV. Muziek is iets waar wij ons allebei in kunnen herkennen en uiten. Muziek houd ons allebei stabiel, ontspannen en zorgt voor een veilige en fijne omgeving. 

Door de veiligheid die ik heb geproefd met mijn partner durf ik nu meer en meer van mijn kunst te laten zien en ben ik aan het kijken om volgend jaar misschien zelfs een expositie te doen! De communicatie door kunst en muziek is het afgelopen jaar gelukkig niet nodig geweest, maar de moed daarvoor leeft wel.

Naastenverhaal:
Verhaal Joost, partner Ruby

Depressie bracht ons samen
Gek genoeg heeft depressie ons samengebracht. Ik gaf als ervaringsdeskundige een cursus voor toekomstige ervaringsdeskundigen op het gebied van depressie, waar Ruby aan deelnam. Eigenlijk zou iemand anders die cursus geven, maar op het laatste moment moest ik invallen. Het was zo’n rot maandagochtend weet ik nog, ik had eigenlijk helemaal geen zin. Maar zodra ik binnenkwam, voelde ik dat het waarschijnlijk wel een hele leuke groep ging worden. En ik kreeg gelijk.

Het is best bijzonder om elkaar tijdens zo’n cursus te leren kennen. Je weet direct al veel van elkaars achtergrond en depressie, je deelt veel persoonlijke dingen. Toch heeft iedereen die tijdens zo’n cursus aanwezig is zijn of haar eigen verhaaltje klaar. Het sociaal geaccepteerde verhaaltje waarin je in een paar minuten kunt uitleggen wat je in je depressieve periode hebt meegemaakt, zonder dat je anderen direct choqueert. Maar toen Ruby en ik uiteindelijk een relatie kregen, deelden we veel meer, dan ga je dieper in op wat je echt hebt gevoeld.

Kwetsbaarheid delen
Wij hoeven veel dingen niet aan elkaar uit te leggen. We weten allebei hoe een depressie kan voelen. En we hebben allebei onze eigen kwetsbaarheid, waar we het gewoon over kunnen hebben. Je weet het van elkaar, je snap waar de ander het over heeft. Als je even niet lekker in je vel zit, is het fijn om te weten dat er altijd iemand is die het begrijpt als je erover wilt praten. Dat gevoel, dat iemand je snapt zonder dat je het eigenlijk hoeft uit te spreken, is misschien nog wel fijner dan het praten zelf.

Ik vind het een enorme bron van kracht dat Ruby haar emoties kan uiten in kunst. Als iemand daar op zo’n manier mee bezig is, vind ik dat heel mooi. Alles wat ze maakt komt voort uit een eigen ervaring, is zoiets eigens en dat raakt me.

 

Elkaar steunen
Het gaat op dit moment gelukkig goed met ons beiden, maar natuurlijk hebben we ook mindere perioden, als er bijvoorbeeld veel onzekerheid of stress is. Regelmaat, slaap en rust zijn dan voor ons allebei heel belangrijk, want anders weet je waar het kan eindigen. Als je voelt dat het minder gaat, weten we gelukkig wat de ander helpt en proberen we elkaar daarin te stimuleren. Ruby is daar beter in dan ik, ze moedigt me aan en luistert naar mijn advies. Ik kan nog wel eens eigenwijs zijn, omdat ik denk dat het wel meevalt, maar Ruby is daarin een goede steun. Andersom laat ik het bad voor haar vollopen of gaan we samen vroeg naar bed.

Er is altijd een kleine angst, een voorzichtigheid. Je weet dat een depressie bestaat, je moet scherp blijven, maar gelukkig zijn we niet meer de hele tijd op onze hoede. We weten hoe kwetsbaar we kunnen zijn, maar we zijn er ook doorheen gekomen en zijn nu sterker dan we op ons dieptepunt waren. Je weet dat als het je nog een keer overkomt, je er altijd weer uit kunt komen. En stel dat het gebeurt, dan hoeven wij het gelukkig niet alleen te doen.

 

Dit ben ik ook

Ik werk als ervaringsdeskundige bij GGZ-NHN.

Ik vind het belangrijk dat je open kunt zijn. Daarom deel ik mijn verhaal. Ik hoop dat het anderen aanzet om ook open te zijn.

Kunnen doen wat ik leuk vind en kunnen zijn wie je bent.

Ik vind het belangrijk dat je open kunt zijn. Daarom deel ik mijn verhaal. Ik hoop dat het anderen aanzet om ook open te zijn.

Ik ben al een hele tijd stabiel en heb nu van mijn kwetsbaarheid mijn kracht gemaakt.

Ik heb mij kunnen ontwikkelen als persoon, omdat ik mij niet meer hoefde te verschuilen. Ik kon mijn therapie aangaan en ben daardoor zoveel verder gekomen dan ik ooit dacht dat ik zou komen.

“Je hebt een bijzondere “sparkle” als je je verhaal deelt”

Muziek, schilderen en chocola

Lees meer verhalen


Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik heb jarenlang als psycholoog in de geestelijke gezondheidszorg gewerkt. Nu werk ik op congressen als dagvoorzitter of spreker. Ik ben auteur en columnist. En ik geef trainingen en beleidsadvies. 

Hoe gaat het nu met je?
Het gaat goed met je. Ik ben blij met mijn man, die mij steunt in de missie van mijn werk. En ook als het tijdelijk minder goed met me gaat. 

Wat is het mooiste compliment dat je ooit gekregen hebt?
“Ik maak me geen zorgen om je. Wat er ook gebeurt aan narigheid, jij komt er altijd overheen.” Dit zijn de woorden van mijn moeder. 

Waarom wilde je jouw verhaal delen?
Ik heb zelf vooral last gehad van het stigma op psychische aandoeningen. Ik had nooit voorbeelden van mensen die ondanks een psychische aandoening het leven leiden zoals ik dat wil. Ik hoop met mijn verhaal mensen hierin hoop te bieden. 

Wat vind je belangrijk in het leven?
Ik vind het belangrijk dat je kan doen wat je wil en zijn wie je bent. Dat je een beperking in gezondheid hebt zou je daar niet in moeten hinderen. Daarom zet ik me in voor het doorbreken van vooroordelen op mensen met een beperking (psychisch, lichamelijk, chronische aandoening), zodat iedereen volwaardig en zelfstandig het leven kan leiden dat je wil. 

Wat is jouw guilty pleasure?
Nacho’s uit de oven met gesmolten kaas, avocado, crème fraîche, kidneybonen, tomaat en ui. Ik houd me altijd voor dat dit best gezond is door de avocado, tomaat, ui en kidneybonen. 

Wat wil je als algemeen advies meegeven?
Als je voor een moeilijke beslissing staat in je leven, stel jezelf dan de vraag: zal ik er spijt van krijgen op mijn sterfbed als ik deze stap niet neem?