Ruby van der Kuil (24)
Zie mij
Het schrijven werkt therapeutisch, het schept orde in de chaos in mijn hoofd.
Communiceren met mijn
sociale netwerk


Wil je mijn verhaal lezen?

Dit ben ik ook

Verhaal Ruby

Tikkend klinkt de oorlog in mijn hoofd
Middenin mijn depressie besluit ik om de grote droom die ik al sinds mijn kindertijd heb waar te maken: een boek te schrijven. Maar wel over een iets ander onderwerp dan dat ik altijd had voorgesteld. Ik begin aan Verbloemd, een roman over de jongvolwassen vrouwen Kayla en Emily die allebei hard vechten tegen hun depressie, gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Kayla zit in een eindeloze put die alsmaar dieper wordt, terwijl Emily alsmaar blijft vechten om nog hoop te houden.

Ik creëer personages die me begrijpen. Het schrijven werkt therapeutisch, het schept orde in de chaos in mijn hoofd. Maar soms komt het wel heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik denk: ik stop ermee. Voor elke schrijver is een debuut natuurlijk een grote uitdaging, maar dit… Halverwege het schrijfproces raak ik volledig gedemotiveerd door mijn negatieve gedachten. Ik begin ze te geloven. Aan elk woord twijfel ik.

F*ck you, depressie
Ondanks dat mijn depressie hardnekkig blijft, zet ik door. Ik besluit te doen wat ik in mijn therapie ook doe: doorgaan ook al weet je nog niet of dat zin heeft. Blijven wachten heeft toch geen zin. En ik mag niet vergeten waarom ik dit doe. Mensen hebben vaak een verknipt beeld van depressie en ik moest en zou dat veranderen. ‘Waarom slik je pillen?’, ‘Doe eens niet zo lui!’, ‘Ga eens iets doen,’ zeggen ze dan. Ik ben niet lui. En niet hopeloos. Ik ben moe.

Dus stop ik niet, maar doe ik onderzoek naar depressie, door het kijken van films en het lezen van artikelen. Langzaam komen er weer woorden op papier. “Ik ben schrijfster!” zeg ik tegen mezelf. F*ck you depressie. Je bent niet meer geheim. Je maakt me niet meer stuk. Ik ben nu de baas.

M’n oma pinkte een traantje weg
Sinds het verschijnen van mijn boek verbloem ik mijn gevoelens niet meer. Mijn vrienden en familie vonden het heftig om te lezen, maar ik kreeg ook te horen dat ze veel meer inzicht kregen in hoe ik mij écht voelde. Mijn oma zat in tranen na het lezen van mijn boek omdat ze zich realiseerde dat Kayla en Emily delen dezelfde gedachtes hadden als ik. En hoe rot het ook voelde om mijn oma te zien huilen, ze begrijpt me nu beter.

Ik kan niet de mening van alle mensen over depressie veranderen. Maar ik krijg niet meer zo snel te horen dat ik lui ben als ik me niet goed voel. Het uitspreken naar mijn omgeving is een giga stap! Af en toe vind ik dat nog spannend, maar ik voel me ook vrijer. Ik wil een voorbeeld geven aan anderen. Als iedereen open is, dan is er toch niets meer raar. Ook het hebben van een depressie niet.’


“Het spijt mij. Ik was niet sterk genoeg. Sorry dat ik niet geworden ben wat van mij verwacht werd. Ik laat de wereld achter mij om mijn pijn los te kunnen laten. Ik kan niet zijn wat de wereld van mij vraagt. Ik kan niet meer alles van mij af gooien, ik ben al te ver. Ik wil niemand pijn of verdriet doen en vergeef mij. Dit is mijn keuze, wees niet verdrietig hierom. Ik heb alles gegeven en het lukt niet meer.”


Kayla kraste over de vellen papier. Er zaten rode en waterige vlekken verspreid over de vellen papier. De tranen en bloeddruppels uit haar arm drupte langzaam op de tekst die Kayla op de sneeuwwitte vellen kraste met al haar agressie. Naast haar lag een nog ongeladen pistool en wat losse kogels. Ze huilde ongecontroleerd en angstig. Ze wist wat ze aan het doen was maar was diep vanbinnen toch bang. Was er überhaupt ergens iemand die om haar gaf? Iemand die naar haar luistert en die haar angst hoort? Ze voelde zich zo enorm alleen. De enige mensen die ze in haar leven had, liepen weg, lieten haar achter en leken haar niet te kennen. Ze had niemand om naar toe te vluchten.


Kayla was een soldaat in een oorlog met haarzelf. Ze heeft deze oorlog niet gekozen, maar moest vechten. En nu was ze gewapend. Ze keek naar het pistool naast haar en luisterde naar de stemmen in haar hoofd. De grond leek onder haar weg te vallen. Ze voelde zich zo onzeker in een oorlog die geen einde leek te hebben. Werd ze getest op hoeveel ze kon hebben voordat ze brak? Was dit een experiment van een almachtig wezen of het universum? Was er iets tegen haar of was de wereld gewoon gevuld met ongeïnteresseerde rotzakken? Aan de andere kant dacht ze over de fouten die ze in haar leven heeft gemaakt. Ze was niet altijd even braaf en heeft niet altijd het juiste pad bewandeld. Maar zij was niet de enige die dat deed en zeker niet de enige die fouten maakte. Waarom kon ze geen kant kiezen in deze oorlog met haarzelf. Ze legde het inmiddels geladen pistool naast haar neer. Ze keek ernaar en realiseerde dat ze de verkeerde keuze maakte. Ze kon niet zomaar opgeven. Kayla plofte neer op haar bed, huilend. Ze kan het niet… Ze moet door. Niet omdat het iemand uitmaakt maar omdat ze het simpelweg niet kan. Er ging gewoon teveel door haar heen. Meneer Jacobs hielp haar nu zo goed, het zou niet eerlijk zijn om nu op te geven. En niemand zou haar vinden hier. Niemand zou iets voor haar kunnen doen. Haar hoofd vocht om de keuzes die ze had. Ze kon niet meer door maar nu stoppen kan ook niet. Mist sprong bij Kayla op bed. Kayla wilde haar weg duwen. Ze had nu geen zin in die kat. Maar aan de andere kant had ze nu wel een beetje positieve energie nodig.


Kayla had al haar tranen gehuild, haar angsten zijn uit geschreeuwd en emoties hebben haar lichaam verlaten. Haar lichaam voelde leeg. Het enige wat ze voelde was de koude bries die door het raam kwam. Niets kon nog binnen komen en Kayla echt raken. Zelfs haar muziek raakte haar emoties niet. Ze voelde zich niet moe maar toch uitgeput en totaal uitgeblust. Ze viel uiteindelijk in slaap na uren roerloos op bed te hebben gelegen, met een geladen pistool op haar nachtkastje. Toen ze in slaap viel, liet ze nog een traan, de laatste, die haar lichaam losliet en haar vertelde dat het genoeg was voor vandaag. Ze was sterk geweest en heeft sterk gevochten.

Verdiepingsverhaal: 

Communiceren met de mensen om je heen


Communicatie is zo ontzettend belangrijk als je niet goed in je vel zit. Ik heb dit keer op keer gemerkt. Niet alleen voor jouw omgeving, zodat ze weten hoe het met je gaat, maar ook voor jezelf. Voor mij lucht het enorm op om te kunnen vertellen wat mij dwars zit en hoe ik mij voel. Het enige waar ik vaak tegenaan loop, is dat ik niet goed uit mijn woorden kom in mijn depressie. Ik voel mij leeg en woorden zijn gewoon lastig op zo een moment. 

Al vanaf hele jonge leeftijd teken en schilder ik. Het was een uitlaatklep en een prachtige hobby. Pas sinds mijn pubertijd kwam ik erachter dat ik ook mijn emotie kon vertalen in tekeningen en schilderijen. Het hielp mij om de woorden die ik niet kon zeggen toch te uiten. Niet iedereen mocht deze tekeningen zien natuurlijk, want ze waren heel persoonlijk. Maar in mijn huidige relatie helpt het mij. Als ik mij minder voel, kan ik tekenen hoe ik mij voel. Uitbeelden wat er in mijn hoofd en lijf gebeurd. En ik ben erg blij dat mijn partner dit vaak begrijpt of de moeite doet om het te begrijpen. 

Kunst is voor mij een lifesaver! En niet alleen kunst als in tekeningen en schilderijen, maar ook muziek. Soms als ik naar een bepaald nummer luister, voel ik mij voor het eerst echt begrepen op een dieper niveau. Mijn partner en ik zijn allebei muzikaal en maken graag muziek. Wij spenderen onze avonden dan ook vaker luisterend naar muziek dan naar het kijken van TV. Muziek is iets waar wij ons allebei in kunnen herkennen en uiten. Muziek houd ons allebei stabiel, ontspannen en zorgt voor een veilige en fijne omgeving. 

Door de veiligheid die ik heb geproefd met mijn partner durf ik nu meer en meer van mijn kunst te laten zien en ben ik aan het kijken om volgend jaar misschien zelfs een expositie te doen! De communicatie door kunst en muziek is het afgelopen jaar gelukkig niet nodig geweest, maar de moed daarvoor leeft wel.

Lees meer verhalen

Previous
Next

Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik werk als ervaringsdeskundige bij GGZ-NHN

Wat vind je belangrijk in het leven?
Kunnen doen wat ik leuk vind en kunnen zijn wie je bent.

Wat is jouw guilty pleasure?
La vida loca van Ricky Martin en Gonna Catch ‘m All (de pokemon themesong) omdat ik ook gewoon een giga trotse nerd ben!

Waarom wilde je jouw verhaal delen?
Ik vind het belangrijk dat je open kunt zijn. Daarom deel ik mijn verhaal. Ik hoop dat het anderen aanzet om ook open te zijn. 

Wat heeft het delen van jouw verhaal en/of open zijn over depressie je opgeleverd?
Ik heb mij kunnen ontwikkelen als persoon, omdat ik mij niet meer hoefde te verschuilen. Ik kon mijn therapie aangaan en ben daardoor zoveel verder gekomen dan ik ooit dacht dat ik zou komen. 

Hoe gaat het nu met je?
Ik ben al een hele tijd stabiel en heb nu van mijn kwetsbaarheid mijn kracht gemaakt.

Waar word je blij van?
Muziek, schilderen en chocola

Wat is het beste compliment dat je ooit gekregen hebt?
“Je hebt een bijzondere “sparkle” als je je verhaal deelt”