Frederike Kossmann (26)
Zie mij
Ik hoor geen woorden, maar voel het ijskoude welkom zijn vingers om mijn hart klemmen.
Lees hier waarom structuur mij helpt


Wil je mijn verhaal lezen?

Dit ben ik ook

Verhaal Frederike

Wat mijn depressie mij influistert

Ik voel het aankomen
De dagen worden langer
Toch tikt de klok te snel
Eten gaat moeizaam, regelmaat is ver te zoeken
De laag kleding op de vloer van mijn slaapkamer groeit
Als ik thuiskom loop ik eerst even naar mijn kamer
Om te huilen
Dan veeg ik de tranen weg oefen een glimlach in de spiegel en ga weer verder
Dit is nog geen depressie
Dit is een voorloper
In vergelijking met de donkere periodes is dit hoogzomer
Vandaag is een waarschuwing
De oorzaak van beklemmende angst
Ik ken het zwarte gat
Dat wacht als ik dit gevoel niet weg kan krijgen

Ik hoor geen woorden, maar voel het ijskoude welkom  zijn vingers om mijn hart klemmen. Wanneer het wegglijden begint zie ik mijn wereldbeeld veranderen. Ik snap het niet meer. Iedereen lijkt alles zo makkelijk te vinden, terwijl ik al begin te zweten bij het lijstje van keuzes die ik vandaag moet maken: wat ik ga eten, wat ik aandoe. Mijn grootste frustratie als ik dag na dag de routine van het leven afloop is het gebrek aan antwoord op de vraag “waarom vinden mensen dit leuk?” Ik zie het niet. Technisch gezien heb ik het allemaal op een rijtje, studie, vrienden, vrije tijd. Toch kan ik niet begrijpen dat mensen het leven zo interessant vinden.  Natuurlijk zijn er fijne momenten: fietsen in de zon, eten met vrienden, mezelf verliezen in een boek. Die wegen alleen niet altijd op tegen het dagelijkse gevecht om simpelweg te leven.

In de donkerste jaren hoopte ik elke keer als ik het huis verliet dat ik aangereden zou worden. Ik hoopte dat mijn moeder een einde aan haar leven zou maken, zodat ik zonder schuldgevoel  mijn eigen leven kon beëindigen en we samen met papa voor altijd gelukkig konden zijn.

Dit zijn gedachten van de depressie, niet van mij. Gedachten die uiteindelijk voorbijgaan, als het beter gaat. Ze laten een litteken achter, dat blijft. Het gevoel van schuld is onbeschrijfelijk.

Zelfs nu, in de ‘goede’ tijden, verraadt mijn hartslag me nog steeds. De depressieve gedachten dreigen in mijn achterhoofd en hebben valkuilen achtergelaten. Angsten en onzekerheden, trillende handen, een versneld hart, en een dicht geklemde keel. Mijn negatieve zelfbeeld is beschamend. Heeft betrekking tot meer dan alleen mijn lichaam. Ik vind mezelf de meeste dagen niet eens aardig, verbaas me als iemand met me om wil gaan en weet niet of ik iemand een relatie met mij aan zou willen doen. Depressie is een filter over al je gedachten die zijn sporen achterlaat.

Wat ik terug zei

Het is ok.
Ik kan dit.
Het gaat weer voorbij.

Het is ok.
Ik kan dit.
Het is niet voor altijd.

Het is ok.
Ik kan dit.
Zelfs als het blijft.

Ik weet dat mijn gedachten niet rationeel zijn. Dat ze niet waar zijn. Het gaat uiteindelijk wel weer voorbij. Tot die tijd probeer ik ze zin voor zin te vertalen naar wat ze horen te zijn, ook al ben ik het gevoel kwijt. Gelukkig is mijn depressie mild, ik kan de meeste dingen blijven doen, hoogstens op een iets rustiger tempo. Ik weet dat het erger is geweest, maar ik weet ook dat het beter wordt.

Wat (soms) helpt

Om mezelf te accepteren, met alle donkere gedachten, irrationele angsten, al het onverklaarbare verdriet, het gebrek aan levenslust en energie. Ik hóef niet blij te zijn. Het helpt als ik mensen om me heen heb bij wie ik mezelf kan zijn, ongeacht mijn stemming. Af en toe helpt het om een masker op te zetten en te doen alsof ik normaal, of zelfs gelukkig ben.
Het allerfijnste is als er iemand voor me zorgt, die oplet dat ik eet, afwas, mij persoonlijke hygiëne op peil houd. Hoe stom ik het zelf ook vind, ik wil natuurlijk het liefste sterk en onafhankelijk zijn. Heel af en toe helpt het om mijn depressie te bedanken, ik schrijf mijn mooiste gedichten vaak in tranen.

De grootste hulp is mijn moeder, mijn grote voorbeeld. Ik ken niemand die het zo moeilijk heeft gehad als zij, maar ondanks al haar depressies en pijn is ze er nog steeds, is ze er voor mij. Ik weet dat haar verdriet niet altijd even gezond is geweest om in op te groeien, maar als ik dat niet had meegemaakt had ik ook niemand gehad die mij nu zo volledig begrijpt. En had zij er niet op deze manier voor mij kunnen zijn. Het is zo verschrikkelijk waardevol om iemand in mijn leven te hebben die reageert met herkenning wanneer ik vertel wat zich er in mijn hoofd afspeelt. Ik hoef me bij haar nooit schuldig of raar te voelen, en ik weet niet wat ik zonder zo iemand in mijn leven zou moeten.

Het helpt, niet om in mijn depressie te berusten, maar om mezelf te mogen zijn.

Mijn structuur

Voor google calendar bestond, had ik altijd een papieren agenda bij me. Waar ik ook was en wat ik ook ging doen. Als ik mijn agenda één dag vergat, resulteerde dat in dubbele afspraken, vergeten huiswerk en algehele chaos. Dat klinkt overdreven, maar dat is het niet. Naast een depressie en angst heb ik namelijk ook last van ADHD. Een cocktail van onzekerheid, besluiteloosheid, gebrek aan energie en afwezigheid van overzicht. Kortom structuur is belangrijk voor me.

Sinds mijn laatste papieren agenda is er een hoop veranderd. Ik heb mezelf beter leren kennen en heb daardoor ook beter leren plannen. Ik weet nu bijvoorbeeld:

– Een taak duurt minstens 1,5x zolang als ik denk.

– Als ik meer dan 4 dagen per week werk is mijn batterij leeg en heb ik een breakdown in het weekend.

– Als ik ‘eten maken’ en ‘eten’ niet als losse activiteiten in mijn agenda zet vergeet ik er tijd voor te maken en sla ik de maaltijd waarschijnlijk over.

Het lukt me steeds vaker om weken in te plannen waar genoeg tijd voor rust in zit. Die weken ben ik vrolijker, zijn mijn gedachten positiever en geniet ik meer van het leven. De weken dat ik meer energie uitgeef dan ik heb, voel ik mijn mentale immuunsysteem achteruit gaan en ben ik vatbaarder voor een terugval. Zulke weken zullen er altijd tussen zitten. Soms omdat er gewoonweg teveel leuke werkopdrachten op mijn pad komen, of omdat ik behoefte af en toe heb aan een iets te late avond met vrienden. Maar soms hoort dat erbij, soms ligt het leven net even aan de andere kant van die grens. Zolang ik een bewuste keuze maak, gebaseerd op mijn behoeftes van het moment, kan ik tevreden zijn met mijn keuzes.

Lees meer verhalen

Previous
Next

Waar word je blij van?
Ik word blij wanneer het goed gaat met mijn gezin, iedereen gelukkig is en wanneer ik de dagen zonder al teveel spanning door kan komen.

Wat vind je belangrijk in het leven?
Mijn gezin, mijn onafhankelijkheid en mijn dromen.

We vinden het bewonderenswaardig dat je een portret wilde maken voor Alles Goed. Waarom wilde je jouw verhaal delen?
Ik hoop met mijn ervaringsverhaal diegene die in zo’n zelfde soort situatie (hebben gezeten) zitten te kunnen helpen dat er altijd een oplossing komt. Hoe diep je ook in de shit zit er is een oplossing.

Hoe gaat het nu met je?
Het gaat (redelijk) goed met mij. Wanneer ik leef zoals het verwacht wordt dan is het goed te doen. Soms doe ik nog weleens iets teveel en dan moet ik het een dag later bezuren.

Wat is het beste compliment dat je ooit gekregen hebt?
Toen ik met een vriend bovenop de Mont Blanc stond en hij zei: we hebben het toch maar even geflikt.

Wat is jouw guilty pleasure?
Chocolade eten voordat ik naar bed ga (vooral wanneer ik mij minder oké voel).