Elwin Goedgedrag (27)
Zie mij
Op mijn beste dagen zie ik mijzelf in mijn hoofd zitten als een bewaker met een hoop schermen.
Hoe was het voor een naaste van Elwin tijdens zijn depressie periode?


Wil je mijn verhaal lezen?

Dit ben ik ook

Verhaal Elwin

Wat mijn Black Dog mij influisterde
Depressie vertelde mij dat ik het leven niet waard was. Ik kreeg dagelijks te horen dat een ander beter mijn leven kon leiden om er iets beters van te maken, ook omdat ik zelf het idee had dat ik niet langer wilde leven.

Alles was waardeloos volgens de stemmen in mijn hoofd. Ik kon maar beter niet naar buiten toe omdat ik een nietsnut was en niets nut had.

Anderen vonden mij ook maar raar, het was beter om mensen niet de kans te geven om mij mee te mogen maken als mens, niet eens voor een aantal seconden. Ze zouden me maar een rare jongen vinden. Een man was ik niet te noemen.

Wat ik terug zei tegen die rothond
Onzin, ik mag leven, ik heb een leven en het is van mij. Ik kan er iets van maken, sterker nog: er zijn dagen dat ik mij prima voel. Leuk dat jij me anders wil laten voelen, maar het feit dat ik nog wakker word, is al een middelvinger naar jou. Al voel ik niets op het moment, het leven heeft wel degelijk waarde. Die momenten lijken zeldzaam, maar het zijn er meer dan jij mij doet geloven. Ik ga zo toch naar buiten, al is het voor een uurtje. Ik mag er zijn als mens en anderen besteden minder aandacht aan mij dan jij mij doet geloven. Ik ga wat meer tijd vrij maken voor anderen en wat minder tijd besteden aan jou.

Wat soms helpt
Het ‘letterlijk’ vergroten van de momenten waarop ik sterker in mijn schoenen stond. Ik denk vaak in plaatjes en haal daar voorwerpen bij die ik kan koppelen aan positieve en negatieve momenten.

Op mijn beste dagen zie ik mijzelf in mijn hoofd zitten als een bewaker met een hoop schermen terwijl ik mijzelf aan het bekijken ben in elke situatie buiten mijn hoofd om.

Op slechte dagen staat een aantal van de schermen uit, zijn ze kapot, ze zijn omgevallen en gaat het alarm in die ruimte af. Ik ga dan alle schermen af om te kijken wat er mis is gegaan en ik ruim alles op. Ik zet de schermen terug op hun plek, de kabeltjes steek ik in het stopcontact en de schermen die kapot zijn gegaan herstel ik. Om te groeien, voeg ik extra schermen toe, deze houden in de gaten wat er in de kamer van de bewaker gebeurt zodat ik mijzelf steeds een stapje voor kan zijn.

Het komt dus eigenlijk neer op reflecteren. De situatie vanuit meerdere hoeken bekijken, vergelijken met keren dat dit eerder voorkwam en nieuwe inzichten verwerken, plus het accepteren dat eens in de zoveel tijd dingen niet zo lopen zoals ik graag zou willen (in plaats van gevloerd zijn als het ‘even’ niet gaat).

Op de loer

Doodsbang was ik om terug te vallen, want op sommige momenten merkte ik dat er gedachten door mijn hoofd spookten die ik al meer dan drie jaar niet gehad heb. Want ik hoor dezelfde vragen door mijn hoofd gaan over mijn carrière. Ik begin te twijfelen: wat moeten mensen nou met zo iemand als ik? Zo waardeloos als ik? Waar heb ik nou voor gestudeerd? Ik, een hulpverlener? Nee. Misschien is het beter als je er niet meer bent. Ik realiseer me: I need help.

Gesprek met de GGZ, check. Burn-out? Check.

Werken, school, simpele of intensieve gesprekken, en op den duur ook boodschappen doen of bij de kapper zitten –  het kostte me weer enorme moeite. Met een depressie was ik ook futloos, maar op een ander niveau. Dan geloof ik dat alles één grote zinloze bedoeling is, dus waarom zou ik daarvoor überhaupt bed komen? Een burn-out kan werken als katalysator voor depressie, en daarom besloot ik stappen te zetten: ik stopte met dingen die me geen positieve energie gaven en nam genoeg rust. Dat hielp gelukkig. Daarnaast heb ik besloten om over een aantal maanden in therapie te gaan voor het oud zeer. De grootste uitdaging nu is om niet te gretig te worden door van alles te ondernemen.

 

Verhaal Marjolein 

Elwin was voor mij altijd gewoon Elwin, ook toen hij depressief was. Voor mij heeft de depressie zelf onze vriendschap nooit in de weg gezeten. Misschien deels omdat ik zelf ervaring heb met depressies en veel van mezelf in Elwin herkende. We gingen allebei niet met de stroom mee, daarin vonden we elkaar.

At hij wel?
Soms kon Elwin zich ineens afsluiten. Ik maakte me zorgen wanneer ik een paar dagen achter elkaar niks van hem hoorde. At hij wel? Was hij een gevaar voor zichzelf? Ik was bang om hem kwijt te raken. Op zo’n moment ben je machteloos. Je kan zeggen dat iemand er toedoet, dat hij mooi lief slim en grappig is, maar je kan iemand niet beter maken. Hoe graag je dat ook zou willen. Ik vertelde hem niet hoeveel zorgen ik me maakte, ik wilde geen extra druk op hem leggen.

Wat ik wel voor Elwin kon doen was er zijn, met hem praten en naar hem luisteren. Zo hebben we allebei een moeilijke relatie met onze moeder, maar het is niet sociaal geaccepteerd om negatief over je moeder te praten. Mensen kunnen zich niet voorstellen dat er ouders zijn die hun kinderen meer kwaad dan goed hebben gedaan. Ik denk dat het Elwin hielp om hier open over te kunnen zijn. Ik kon de pijn niet wegnemen, maar we konden er samen over praten; allebei opzoek naar een manier om ermee om te gaan.

Kapot door de pillen
Elwin veranderde toen hij antidepressiva ging slikken, hij werd neutraler in zijn emoties en oppervlakkiger in de omgang. Onze vriendschap veranderde hierdoor, we zagen elkaar steeds minder. Op een avond leek het weer even als van ouds. We lagen op bed te kletsen, het gesprek werd steeds dieper. Ik deelde iets met hem waar ik op dat moment mee zat. Hij zei dat ik er niet over na moest denken. Dat het zonde van mijn tijd was, want ik kon het toch niet veranderen. Mijn lieve, begripvolle Elwin, reageerde ineens keihard. Ik legde uit waarom ik van zijn reactie schrok, dat ik hem miste. Hij begreep er niks van, hij zat toch naast me. Toen werd ik boos. Ik probeerde uit te leggen dat hij niet zichzelf was. Dat de medicatie hem veranderde. En dat hij me kwetste door mijn gevoel te ontkennen. Iets wat hij nooit eerder had gedaan.

Tot mijn verbijstering moest hij hierom lachen. Hij was nu beter, paste beter in de maatschappij, dit was een goede ontwikkeling. De woorden galmde door mijn hoofd. De maatschappij die we vervloekten, omdat er meer gegeven wordt om imago dan om elkaar. Ik stond op, trok mijn jas aan en ben de deur uit gelopen. Onderweg naar huis moest ik mijn tranen bedwingen. Tot dat moment was ik voor Elwin door het vuur gegaan. Maar die avond maakte dat kapot. Het lukte me niet om begrip op te brengen voor zijn keuze om medicatie te slikken.

Ik zie antidepressiva als symptoombestrijding. Het maakt mensen niet beter. De enige die er echt beter van worden zijn de farmaceutische bedrijven, die verdienen er ontzettend veel geld mee. Pillen dempen je emoties, je voelt misschien minder pijn, maar je veranderd als persoon. Voor Elwin zelf begon met medicatie, deelde hij deze mening. Daarom was ik zo verbaast dat hij ineens niet meer begreep waar ik het over had.

Mijn maatje terug
Ik was zo gekwetst dat ik Elwin een aantal jaar niet heb gesproken. Toen we weer in contact kwamen was Elwin van de medicatie af en voelde het weer als van ouds. Ik had mijn maatje terug. De Elwin waar ik alles mee kan delen, die luistert zonder te oordelen. Ik ben trots op de ontwikkelingen die hij de afgelopen jaren heeft doorgemaakt. Hij heeft voor zichzelf leren zorgen en hij vindt zichzelf het waard om voor te zorgen.

Af en toe trekt Elwin zich nog terug in zijn eigen wereld. Ik durf nu letterlijk te vragen wat ik wil weten: “Hey, ik heb al een paar dagen niks gehoord, moet ik me zorgen maken?”. Ik weet van Elwin dat hij altijd eerlijk antwoord geeft. Op deze manier kan ik hem laten weten dat ik aan hem denk en kan hij zelf aangeven waar hij behoefte aan heeft.

Lees meer verhalen

Previous
Next

Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik studeer Social Work (profiel GGZ) aan de Hogeschool Rotterdam. Daarnaast run ik diverse praatgroepen over depressie en hou ik lezingen over dit thema als ervaringsdeskundige. Ik lees graag boeken, houd van gamen, series kijken en sporten. Ook vind ik het leuk om te koken en nieuwe bakrecepten uit te proberen.

Waar woon je en woon je samen/alleen?
Ik woon op mezelf in Rotterdam.

Wat vind je belangrijk in het leven?
Ik denk dat ik het vooral belangrijk vind om meer aandacht te besteden aan mijn gevoel. Zo heb ik kunnen leren dat loslaten in plaats van mij krampachtig vasthouden aan verschillende zaken tot nu toe meer heeft opgeleverd. Al mag ik blijven oefenen.

Wat is je allergrootste blunder?
Mijn allergrootste blunder is misschien nog wel dat ik ooit eens een ex-vriendin heb overspoeld met verjaardagscadeautjes. Wij kenden elkaar nog niet eens zo heel lang, maareh iets met verliefdheid en impulsiviteit..

Wat is je favoriete boek?
Arthur Japin – ‘Maar buiten is het feest’, is tot nu toe één van de beste boeken die ik heb gelezen.

Wat is jouw guilty pleasure?
Met mijn neef Etrich *NSYNC met het nummer ‘Gone’ duet zingen.