Rianne en Allard
Verhaal Rianne & Allard
Dubbelportret van de oprichters van Alles Goed, Rianne Spit en Allard de Witte, ter gelegenheid van het tien jarige bestaan.
Waarom ben jij Alles Goed begonnen?
Rianne: Uit een honger naar de verhalen van anderen. Tijdens mijn depressies voelde ik me heel eenzaam; ik kende niemand die hetzelfde meemaakte. Ik schaamde me en durfde er met niemand over te praten, omdat ik dacht dat depressie iets voor sukkels was. Toen de boeken van Matt Haig en Mike Bode verschenen, was dat een openbaring en een opluchting: eindelijk vertelden leuke mensen openlijk over hun duistere periodes, zonder schaamte.
Omdat een depressie zo persoonlijk en moeilijk in woorden te vatten is, wilde ik zoveel mogelijk mensen portretteren. In hun verhalen herkende ik veel, maar zag ik ook de verschillen. Dat liet me zien dat het voor iedereen anders is, en tegelijk ook hetzelfde. Ik geloof dat het delen van verhalen troost en inspiratie kan bieden.
Toen we hier zo’n vijftien jaar geleden mee begonnen en je ‘depressie’ googelde, zag je vooral anonieme zwart-witbeelden van mensen die hun gezicht afwendden. Dat versterkte alleen maar het idee van schaamte. Dat wilden wij doorbreken: mensen mooi en zonder schaamte recht in de camera laten kijken.
Allard: Het was bij mij een diep en persoonlijk verlangen om dit project te starten. Het is zo fijn om met dingen bezig te zijn die over de kern gaan: wat is geluk en hoe komt het dat je niet gelukkig voelt? Wat is leven en levendigheid? Wat helpt om je goed te voelen en alles uit het leven te halen en waarom lukt het soms en soms niet?
Daarnaast vind ik het belangrijk dat we een taal hebben om over mentale kwesties te praten. Zonder dat je in taboes, stigma’s, zwaarte, verhalen, labels of diagnoses terecht komt. Dat het inspirerend en verbindend is als je woorden geeft aan gevoelens. Mijn doel met Alles Goed was om iets onzichtbaars om mooie manier zichtbaar te maken.
Wat heeft Alles Goed je gebracht?
Rianne: Allereerst dat ik mijn schaamte heb overwonnen. Door met alles goed en daardoor met mijn eigen verhaal naar buiten te treden, doorbrak ik ook mijn stilte en vooral mijn schaamte. Door dit project kwamen zelfs vrienden en familie er achter. Die wisten dit niet van mij. Dus het voelde ook heel eng en naakt om allesgoed te beginnen. Het doorbreken van mijn schaamte en stilte is het belangrijkste onderdeel geweest van mijn heling.
Daarnaast heeft het me hele bijzondere gesprekken en contacten gebracht. Ik kwam er achter dat als je jezelf opent, de ander dat ook doen en dat er dan magie in het contact kan treden.
Allard: Voor mij draait het vooral om persoonlijke groei. Ik ben dingen beter gaan begrijpen en heb meer begrip gekregen voor mezelf en anderen; veel puzzelstukjes zijn op hun plek gevallen. Toen ik jonger was, dacht ik vaak dat er iets mis met me was en dat ik gefixt moest worden. Inmiddels kijk ik daar heel anders naar.
De behoefte om hiermee bezig te zijn, is echt vervuld. Het is prachtig om al die verhalen te maken en te lezen: inspirerend en soms ontroerend. Daarnaast hebben we ook veel bijzondere mensen ontmoet, wat het proces extra waardevol maakt.
Ik realiseerde me tijdens de gesprekken dat ik hier mijn werk van wilde maken. Niet op een journalistieke manier met mensen praten, maar mensen bij staan in hun persoonlijk groei en ontwikkeling., Nu ben ik (relatie-)coach en mag ik dagelijks mensen vanuit betrokkenheid begeleiden.
Wat heb je geleerd van Alles goed?
Rianne: Dat je je niet hoeft te schamen. Dat verhalen troost en kracht geven. Hoe belangrijk herkenning is. Hoe belangrijk het is om woorden te vinden voor complexe gevoelens. Zo cliche: maar praten helpt. En bovenal: dat je kunt genezen.
Allard: Een van de mooiste lessen die ik heb geleerd, is dat willen snappen voor míj heel goed werkt, maar als iemand anders het moeilijk heeft, draait het lang niet altijd om begrijpen. Ik schoot vaak in de stand van willen oplossen. Dan wordt de ander al snel een probleem of een project. Dat voelt voor mensen onveilig: alsof er iets mis met ze is. Daar heb ik van geleerd dat je niet alleen de ‘snappende’ mens moet zijn, maar vooral ook gewoon de aanwezige mens. Aandacht en nabijheid zijn het belangrijkste.
Welk verhaal heeft je het meeste geraakt in Alles Goed?
Rianne: Een van de eerste verhalen was het verhaal van Elwin. Zijn verhaal raakte me enorm omdat hij net zo makkelijk sprak over zijn depressie als da thij boodschappen ging doen bij de AH. Hij sprak er over. Schaamde zich niet. Dat was een openbaring voor mij.
Een ander verhaal is dat van Frederike. Zij wist de moeilijke gevoelens van depressie te vangen in woorden en mooie gedichten. Dat is echt een gave. Om van zoiets donkers, zoiets moois te maken.
Allard: Een van de eerste portret die ik maakte was die van jou. Toen ik je later interviewde en vroeg om daarop terug te kijken, vertelde je kwetsbaar hoe je je voelde: dat je niemand tot last wilde zijn, dat je dacht dat je alles goed kon verbergen, maar dat je nu toch ziet dat dit niet helemaal gelukt was. Dat ‘niet lastig willen zijn’ stapelt zich op: schaamte, alles naar binnen keren, het gevoel dat er iets mis is. Zo’n gevoel ontneemt de kans op verbinding, terwijl velen hetzelfde meemaken.
Juist door jouw eerlijkheid ontstaat die verbinding. Elke keer als ik dit gebruik in presentaties of films, krijg ik kippenvel. Het laat zien dat kwetsbaarheid niet zwakte is, maar kracht: het opent de deur naar herkenning, begrip en echte verbinding.
Wat is voor jou de belangrijkste les?
Rianne: Schaam je niet en je kunt wel degelijk genezen.
Allard: Dat het gaat om zelfliefde, zelfacceptatie en mededogen. Om echt bij jezelf aanwezig te kunnen zijn, met alles wat er is, zonder je te verzetten. Zo’n zachte aanwezigheid helpt je erkennen dat je goed bent zoals je bent, ook met je onzekerheden, je pijn en je tekortkomingen.
Wat was voor jou het mooiste Alles Goed moment?
Rianne: Voor mij waren de allermooiste momenten de eerste gesprekken en interviews. Het was spannend, maar mensen openden zich volledig, wat erg bijzonder was.
Ook de boekpresentatie staat me bij: we maakten er een vrolijke, lichte middag van, waarin iedereen die we hadden geportretteerd aanwezig was. Het was een middag vol plezier, inhoud en schoonheid, en dat voelde voor mij echt als iets heel moois.
Allard: Dat waren toch de gesprekken met de mensen. Vooral het gesprek van met Marijke die haar dochter Nona in een heel erg lastige tijd ondersteunde. Nona zat heel diep in de put. Marijke ging niet vanaf boven roepen hoe ze het allemaal moest doen om weer uit de put te klimmen. Ze daalde ook af in de put om naast Nona te gaan zitten en er voor haar te zijn. Dat gaf Nona de veiligheid en het vertrouwen om steeds weer kleine stapjes te zetten op haar manier en in haar tempo. Ik vond het zo ontroerend dat de Marijke enkel bij de onvoorwaardelijke liefde bleef ondanks dat het voor haar ook enorm uitdagend voor haar was.
