Menu
Geen producten in je winkelmand

In gesprek over depressie

Vanaf november 2017 vind je op onze websites ook gefilmde gesprekken tussen iemand met een depressie en een familielid, vriend of vriendin. De eerste drie duo’s gingen het gesprek al aan. Lees hieronder hoe Peur & Jamie, Et & Elwin en Nikki & Nicole de opnames hebben ervaren.

Of we willen meewerken aan een documentaire?

Vanaf het moment dat ik de officiële erkenning kreeg van mijn stoornis, ziekte, toestand, way of life probeer ik het woord depressie uit de schaduw te halen. Dit valt niet altijd mee, mensen begrijpen je niet of willen je niet begrijpen, geven je onbewust een stempel, hebben hun oordeel klaar. Dat betekent dat het wel eens voorkomt dat je keihard de deksel op je neus krijgt.

Voor mij betekent openheid over mijn depressie(s), dat ik onbewust geen masker meer opzet uit schaamte of angst. Nu bepaal ik zelf wanneer ik het masker opzet. Daarom was er voor mij dan ook geen twijfel om me aan te melden op de allesgoed.org. ‘Wow! dat is cool’ dacht ik, en ja ik heb een partner, maar of hij hieraan wilde meewerken…? Ik was degene die zich had aangemeld, niet hij. Stom verbaasd was ik dan ook toen Peur na het lezen van Rianne haar mailtje direct “ja, doen we” zei. Peur vond het een leuk en vooral een goed idee.

Twee stoelen, een tafel, een kan water, twee glazen en een stapel kaartjes stond klaar voor ons. Het gesprek duurde uiteindelijk anderhalf uur en we vonden het beide erg bijzonder en heel leuk om mee te doen. We hebben mooi teruggeblikt op de jaren waarin we samen hebben gestoeid met de depressies.

We zijn er sterker uitgekomen. De ontdekking die ik deed was, dat Peur en ik elkaar eigenlijk geen nieuwe dingen vertelden. Ik denk dat daar dan ook onze kracht ligt.

Bedankt Rianne en iedereen van het Witte Bos voor deze ervaring.

Liefs, Peur en Jaime

Wij vonden het erg tof om te doen!

Ik wilde hieraan meedoen omdat ik mensen wil laten zien dat, hoe spannend het ook kan zijn om te praten over depressie, er wel altijd iemand is die naar je wil luisteren. Zelfs als de depressie je het gevoel geeft dat je iemand tot last zou kunnen zijn.

Ik weet hoe spannend het kan zijn om te delen, maar één van de dingen die mij geholpen heeft is het gesprek aan te gaan met mensen die mij het gevoel gaven dat ik er mocht zijn als mens. En mijn neef was één van die mensen.

Het gesprek heeft ervoor gezorgd dat wij met elkaar konden praten op een heel ander niveau. Niet omdat wij dit normaal gesproken uit de weg gaan, maar gewoon omdat het er nooit van gekomen is om er zo uitgebreid over te praten. Ik vond het vooral interessant toen mijn neef zei dat ik redelijk gesloten kan zijn. Puur omdat wij het daar nooit over hebben en ik juist het idee had dat ik altijd vrij open ben geweest naar hem toe. Het was leuk om dit gesprek te voeren omdat het zichtbaar heeft gemaakt hoe vanzelfsprekend onze relatie eigenlijk is. Wij zijn er gewoon voor elkaar, zo is het altijd geweest, wat er ook gebeurt.

Elwin

Waarom ik mee wilde doen aan dit project? 

Ik wilde meedoen om het taboe rondom depressie weg te halen. Ik merkte dat het taboe rondom depressie erg groot is. Voor mijzelf niet, maar het is de omgeving die er meer moeite mee had. Het onbegrip waar je tegen aanloopt: je ziet niets aan de buitenkant. Ik ben er zelf erg open over, want waarom mag je wel open zijn over een ziekte die wel zichtbaar is en niet over een onzichtbare ziekte?

Dus toen ik benaderd werd, twijfelde ik geen moment. Ik wilde dit gesprek graag met mijn dochter Nikki (19) doen. En toen kwam ik erachter dat er bij haar generatie dus ook schaamte is. Hoe vertel je aan iemand dat je mama depressief is? Na een kleine twijfel besloot Nikki om toch mee te willen werken aan dit project, omdat ze het ook erg belangrijk vindt dat dit uit de taboe sfeer gehaald gaat worden. Het gesprek was erg mooi om samen te doen, maar ook wel emotioneel. Alles werd besproken in een vertrouwde sfeer. Dank je wel lieve Rianne en Allard en alle anderen…

Liefs, Nicole