Menu
Geen producten in je winkelmand

Ruby van der Kuil (22), Schrijver & student

Ruby van der Kuil (22), Schrijver & student

“Kayla was een soldaat in een oorlog met haarzelf. Ze heeft deze oorlog niet gekozen, maar moest vechten. En nu was ze gewapend.”

Tikkend klinkt de oorlog in mijn hoofd
Middenin mijn depressie besluit ik om de grote droom die ik al sinds mijn kindertijd heb waar te maken: een boek te schrijven. Maar wel over een iets ander onderwerp dan dat ik altijd had voorgesteld. Ik begin aan Verbloemd, een roman over de jongvolwassen vrouwen Kayla en Emily die allebei hard vechten tegen hun depressie, gebaseerd op mijn eigen ervaringen. Kayla zit in een eindeloze put die alsmaar dieper wordt, terwijl Emily alsmaar blijft vechten om nog hoop te houden.

Ik creëer personages die me begrijpen. Het schrijven werkt therapeutisch, het schept orde in de chaos in mijn hoofd. Maar soms komt het wel heel dichtbij. Zo dichtbij dat ik denk: ik stop ermee. Voor elke schrijver is een debuut natuurlijk een grote uitdaging, maar dit… Halverwege het schrijfproces raak ik volledig gedemotiveerd door mijn negatieve gedachten. Ik begin ze te geloven. Aan elk woord twijfel ik.

F*ck you, depressie
Ondanks dat mijn depressie hardnekkig blijft, zet ik door. Ik besluit te doen wat ik in mijn therapie ook doe: doorgaan ook al weet je nog niet of dat zin heeft. Blijven wachten heeft toch geen zin. En ik mag niet vergeten waarom ik dit doe. Mensen hebben vaak een verknipt beeld van depressie en ik moest en zou dat veranderen. ‘Waarom slik je pillen?’, ‘Doe eens niet zo lui!’, ‘Ga eens iets doen,’ zeggen ze dan. Ik ben niet lui. En niet hopeloos. Ik ben moe.

Dus stop ik niet, maar doe ik onderzoek naar depressie, door het kijken van films en het lezen van artikelen. Langzaam komen er weer woorden op papier. “Ik ben schrijfster!” zeg ik tegen mezelf. F*ck you depressie. Je bent niet meer geheim. Je maakt me niet meer stuk. Ik ben nu de baas.

M’n oma pinkte een traantje weg
Sinds het verschijnen van mijn boek verbloem ik mijn gevoelens niet meer. Mijn vrienden en familie vonden het heftig om te lezen, maar ik kreeg ook te horen dat ze veel meer inzicht kregen in hoe ik mij écht voelde. Mijn oma zat in tranen na het lezen van mijn boek omdat ze zich realiseerde dat Kayla en Emily delen dezelfde gedachtes hadden als ik. En hoe rot het ook voelde om mijn oma te zien huilen, ze begrijpt me nu beter.

Ik kan niet de mening van alle mensen over depressie veranderen. Maar ik krijg niet meer zo snel te horen dat ik lui ben als ik me niet goed voel. Het uitspreken naar mijn omgeving is een giga stap! Af en toe vind ik dat nog spannend, maar ik voel me ook vrijer. Ik wil een voorbeeld geven aan anderen. Als iedereen open is, dan is er toch niets meer raar. Ook het hebben van een depressie niet.’


“Het spijt mij. Ik was niet sterk genoeg. Sorry dat ik niet geworden ben wat van mij verwacht werd. Ik laat de wereld achter mij om mijn pijn los te kunnen laten. Ik kan niet zijn wat de wereld van mij vraagt. Ik kan niet meer alles van mij af gooien, ik ben al te ver. Ik wil niemand pijn of verdriet doen en vergeef mij. Dit is mijn keuze, wees niet verdrietig hierom. Ik heb alles gegeven en het lukt niet meer.”


Kayla kraste over de vellen papier. Er zaten rode en waterige vlekken verspreid over de vellen papier. De tranen en bloeddruppels uit haar arm drupte langzaam op de tekst die Kayla op de sneeuwwitte vellen kraste met al haar agressie. Naast haar lag een nog ongeladen pistool en wat losse kogels. Ze huilde ongecontroleerd en angstig. Ze wist wat ze aan het doen was maar was diep vanbinnen toch bang. Was er überhaupt ergens iemand die om haar gaf? Iemand die naar haar luistert en die haar angst hoort? Ze voelde zich zo enorm alleen. De enige mensen die ze in haar leven had, liepen weg, lieten haar achter en leken haar niet te kennen. Ze had niemand om naar toe te vluchten.


Kayla was een soldaat in een oorlog met haarzelf. Ze heeft deze oorlog niet gekozen, maar moest vechten. En nu was ze gewapend. Ze keek naar het pistool naast haar en luisterde naar de stemmen in haar hoofd. De grond leek onder haar weg te vallen. Ze voelde zich zo onzeker in een oorlog die geen einde leek te hebben. Werd ze getest op hoeveel ze kon hebben voordat ze brak? Was dit een experiment van een almachtig wezen of het universum? Was er iets tegen haar of was de wereld gewoon gevuld met ongeïnteresseerde rotzakken? Aan de andere kant dacht ze over de fouten die ze in haar leven heeft gemaakt. Ze was niet altijd even braaf en heeft niet altijd het juiste pad bewandeld. Maar zij was niet de enige die dat deed en zeker niet de enige die fouten maakte. Waarom kon ze geen kant kiezen in deze oorlog met haarzelf. Ze legde het inmiddels geladen pistool naast haar neer. Ze keek ernaar en realiseerde dat ze de verkeerde keuze maakte. Ze kon niet zomaar opgeven. Kayla plofte neer op haar bed, huilend. Ze kan het niet… Ze moet door. Niet omdat het iemand uitmaakt maar omdat ze het simpelweg niet kan. Er ging gewoon teveel door haar heen. Meneer Jacobs hielp haar nu zo goed, het zou niet eerlijk zijn om nu op te geven. En niemand zou haar vinden hier. Niemand zou iets voor haar kunnen doen. Haar hoofd vocht om de keuzes die ze had. Ze kon niet meer door maar nu stoppen kan ook niet. Mist sprong bij Kayla op bed. Kayla wilde haar weg duwen. Ze had nu geen zin in die kat. Maar aan de andere kant had ze nu wel een beetje positieve energie nodig.


Kayla had al haar tranen gehuild, haar angsten zijn uit geschreeuwd en emoties hebben haar lichaam verlaten. Haar lichaam voelde leeg. Het enige wat ze voelde was de koude bries die door het raam kwam. Niets kon nog binnen komen en Kayla echt raken. Zelfs haar muziek raakte haar emoties niet. Ze voelde zich niet moe maar toch uitgeput en totaal uitgeblust. Ze viel uiteindelijk in slaap na uren roerloos op bed te hebben gelegen, met een geladen pistool op haar nachtkastje. Toen ze in slaap viel, liet ze nog een traan, de laatste, die haar lichaam losliet en haar vertelde dat het genoeg was voor vandaag. Ze was sterk geweest en heeft sterk gevochten.

Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik studeer aan de Hogeschool van Amsterdam. Ik doe de studie Media, informatie en communicatie.

Waar word je blij van?
Schrijven, tekenen (eigenlijk alles dat creatief is) en bezig zijn met mijn twee konijntjes.

Wie bewonder je? Waarom?
Ik bewonder iedereen die naar voren komt met zijn verhaal. Omdat iedereen een verhaal heeft en het je vormt als persoon. Daar mag je voor uitkomen en zou je geen schaamte voor moeten voelen, eerder trots. Je hebt het toch maar even meegemaakt en dat is heel wat!

Wat vind je belangrijk in het leven?
Genieten van de kleine dingen, zoals een warm lentezonnetje en vogels op de achtergrond.

Wat is jouw guilty pleasure?
Ik ben een echte diehard metalhead en dan is het toch een beetje een guilty pleasure dat ik dol ben op 9 to 5 van Dolly Parton 😉

Hoe gaat het nu met je?
Nog steeds ervaar ik ups en downs, helaas meer down dan up en ben ik nog steeds druk bezig met mij te verweren tegen de bipolaire stoornis.

Welke ontwikkelingen heb je de afgelopen tijd doorgemaakt?
Ik ben mijn bedrijfje gestart! Dat is zo gaaf. Ik ben daardoor bezig met spreken en natuurlijk nog het schrijven. Zo heb ik ook mijn 2e boek nu uit!

Is je leven veranderd sinds je je verhaal hebt opgeschreven?
Ik ben mijn bedrijfje gestart! Dat is zo gaaf. Daarvoor ben ik veel aan het spreken op evenementen en boeken aan het schrijven. Zo heb ik eind 2018 mijn 2e boek uitgebracht!