Menu
Geen producten in je winkelmand

Manon Bonninga (19), kok

Manon Bonninga (19), kok

“Het is niet zo dat als ik verdrietig ben, dat de stemmen dan ook verdrietiger zijn. Dat is echt compleet random. Andersom kan het wel. Bijvoorbeeld nu, dat de stemmen uit het niets heel boos zijn en ik daardoor heel bang en boos word.” 

Wat fluistert depressie me in?

Ik hoor eigenlijk altijd stemmen praten. Nu hoor ik ze bijvoorbeeld om de hoek praten, maar ze zijn gelukkig wel gewoon aardig. Dan heb ik er niet zoveel last van, luister ik er eigenlijk niet naar. Soms hoor ik opeens iets schreeuwen. Daar schrik ik dan ook echt van, dat kan je aan me zien. Ik ben er aan gewend, maar soms vragen mensen weleens aan me “waarom schrik je zo?”. Dan moet ik het ineens weer uitleggen.

In het begin was het wel verwarrend, soms weet ik even niet meer wie ik nou hoor in mijn hoofd. Is het mijn eigen gedachtenstem of een van de andere stemmen?  Maar dan hoor ik mijn eigen gedachtenstem door de andere stem heen, dus dan weet ik “Ah, dat was ik niet”.

De stemmen zeggen van alles. Soms is het gebabbel. Soms zijn het bevelen. Bijvoorbeeld dat ik mezelf dood moet maken. Maar ook willekeurige dingen als dat ik een pakje boter moet gaan halen.  Of dat ik een rondje om de tafel moeten lopen. Dat doe ik dan maar, want dat geeft me rust. Als ik het niet doe gaat het gepraat maar door.

Wow, stop even met praten

Ik ken alle stemmen in mijn hoofd wel. Soms zijn het collega’s waar ik vroeger mee heb gewerkt. Soms zijn het kinderstemmen. Soms stemmen van familie. Vriendelijke stemmen zijn meestal collega’s, de boze stemmen meestal mensen die dichtbij me staan. Mensen zoals mijn vader en mijn broer, die schreeuwen, die zijn boos. Dat weet mijn familie dus ook en daar hebben we het wel eens over. Soms ziet mijn broer het aan me en dan vraagt hij: “Is het mijn stem?”. En zeg ik: “Ja”. Hij voelt zich dan zo kut, dat maakt het wel moeilijk om het erover te hebben. Het is ook wel gek, net alsof mijn broer non-stop aan het praten is. Soms heb ik echt iets van ‘wow, stop even met praten’. Dan kijkt hij me toch wel gek aan.

Met mijn ogen dicht hoor ik wel verschil. De stem in mijn hoofd is net een beetje vervormd, alsof iemand zo’n stemvervormings app gebruikt. Soms veranderen de stemmen ook zomaar ineens van de ene naar de andere. Het is voor mij eigenlijk zo normaal, dat ik me dit soort dingen eigenlijk niet eens besef tenzij ik het erover heb.
Bij de stemmenpoli stelden ze heel veel vragen. Ze vroegen bijvoorbeeld: “Heb je ook wel eens het gevoel dat je telepathie hebt met mensen?”. Dat gevoel was voor mij zo herkenbaar. Ik dacht echt ‘hoe weten ze dit?’. Het voelde heel creepy dat ze zoveel van me wisten.

Tijdsvermaak

Bij de stemmenpoli moest ik G-schema’s maken en die had ik weleens eerder gemaakt voor depressie. De G-schema’s voor depressie gaven in het moment wel afleiding, maar hielpen op de lange termijn nooit. Maar bij de stemmenpoli waren de G-schema’s zo herkenbaar en alle dingen die ik opschreef hielpen gewoon.  Hele domme oefeningen om afleiding te zoeken, zoals hardop voorlezen of een liedje zoeken. Als ik dat doe heb ik even geen last van de stemmen.

Ik heb EMDR gehad, ik heb rouwverwerking gehad, ik heb exposure therapie gehad, nog een therapie waarvan ik de naam vergeten ben, iets met zelfbeeld ofzo. Maar goed, maakt niet uit. Wat kreeg ik nog meer? CGT kreeg ik, PMT. Nou ja in ieder geval kreeg ik heel veel therapieën en kwam er eigenlijk nooit meer uit. Ik zit nog steeds vast in therapieland.

Het begon allemaal heel simpel met een gesprekje hier, gesprekje daar, maar het houdt nooit op. Het is nooit opgehouden. Voor mij waren al die therapieën puur tijdsvermaak, zo zie ik het echt. Maar dat komt omdat ze bij mij nooit aansloegen. Nu ik bij de stemmenpoli voor het eerst een therapie heb gevonden die aanslaat, geeft me dat hoop.

De eerste keer ging ik vrijwillig naar de kliniek. Ik dacht dat ze alles zouden fixen. Maar van alle dingen is de kliniek het ergste. Het helpt je geen stap verder, alles is puur schijnveiligheid. Ik heb mezelf zelfs in de separeer wat aangedaan. Nou sorry, maar als je jezelf daar iets aan kan doen, kan je de hele wereld wel aan.

Maar toen ik naar huis wilde mocht het niet. Ineens werd het een doemscenario. Ik zat daar voor mijn veiligheid, maar was helemaal niet veiliger dan thuis. Ik vind het heel kut dat ik zoveel pogingen heb gedaan. Op een gegeven moment zag ik in dat de pogingen geen zin hadden, ten eerste: als je dood bent ben je gewoon dood, ten tweede lukte het toch niet, dus kon ik maar beter proberen er iets leuks van te maken. Dus nu probeer ik van elke dag een feest te maken, pluk de dag, yolo.

Idioot typisch

Wiet en alcohol maken er een feestje van. De echte leuke dingen gebeuren toch onder invloed van.  De lol die je dan hebt is zo intens. Het is zoveel leuker dan de normale wereld. Maar het is eigenlijk best wel kut dat je iets nodig hebt om je zo te voelen want echt heel verslavend. Uiteindelijk zijn het destructieve dingen die je eigenlijk niet moet doen.

Niet destructief, wel leuk is muziek maken. Ik speel klassieke piano. Twee uur per dag. In de kliniek heb ik een keyboard op mijn kamer. Muziek is iets wat me altijd geholpen heeft. Dat klinkt zo idioot typisch. Terwijl ik piano speel heb ik geen last van psychose shit, geen last van depressie, eigenlijk hetzelfde als de wiet en alcohol, maar dan op een constructieve manier.

Korfbal vind ik ook echt leuk. Mensen afkatten in een spel waar het ook mag. Om te winnen je tegenstanders te slim af te zijn. Niet bezig met andere dingen. Ik heb tegenwoordig een ballon op mijn kamer. Die gooi ik dan omhoog en daar sla ik dan een paar keer tegenaan.

Mijn broer heeft me laatst ook verrast met een vakantie in Centerparks dat vond ik ook echt tof. Voor het eerst in twee jaar op vakantie. Dat laat toch zien dat je er niet alleen voor staat, dat ik het niet alleen hoef te doen. Dat is belangrijk.

 

Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik werk als dagbesteding in een buurtcentrum als kok, daar kook ik voor de mensen die daar langs komen. Verder spreek ik graag met vriendinnen af en wandel ik graag.

Waar woon je en met wie (huisgenoten, familie, huisdieren, alleen)?
Ik woon in het prachtige Eugeria in Groningen aan de Goeman Borgesiuslaan. Ik woon hier samen met 25 hele leuke groepsgenootjes.

Waar word je blij van?
Van vrolijke mensen om mij heen. Als ik met vriendinnen ben en het gaat even niet zo goed weten ze me altijd weer aan het lachen te maken, fantastisch!

Wat vind je belangrijk in het leven?
Geluk, anders heb ik geen leven. Je mag wel een keer ongelukkig zijn, maar geluk moet de boven hand hebben anders kan je niet functioneren.

We vinden het bewonderenswaardig dat je een portret wilde maken voor Alles Goed. Waarom wilde je jouw verhaal delen?
Omdat ik wil dat anderen zich niet alleen voelen. Misschien door mijn verhaal herkennen mensen zich in het en dat zou ontzettend mooi zijn om te zien dat je er niet alleen voor staat! En dat psychiatrische aandoeningen best meer erkend mogen worden.

Wat heeft het delen van jouw verhaal en/of open zijn over depressie je opgeleverd?
Ik voel me niet meer zo opgesloten. Het is fijn dat ik mijn verhaal kon delen en ik hoop dat ik andere mensen er ook mee kan helpen. Ik voel mij een stuk vrijer hierin.

Hoe gaat het nu met je?
Echt stukken beter dan eerst. Er zijn zo veel vorderingen in mijn leven die mij zo ontzettend helpen om weer stappen naar de toekomst te kunnen maken. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Wat is het beste compliment dat je ooit gekregen hebt?
Dat ik door mijn muziek maken (piano, gitaar en zingen) een stuk meer van mij zelf laat zien en dat dat prachtig is! Dat wordt mij iedere keer gezegd.

Wie bewonder je? Waarom?
Mijn hoofdbehandelaar Sophie, omdat ze zo goed dingen kan verwoorden en inzichten aan mij kan geven die ik zelf nooit kon zien.

Wat is je allergrootste blunder?
Op Eugeria had ik eerst geen douche op mijn kamer en de handdoeken waren op. Toen moest ik mij zelf afdrogen met mijn badjas die ik toen aan had haha.

Wat is je favoriete boek?
Het Rosie Project. Dat gaat over een man die autistisch is en probeert een vrouw te krijgen. Echt een super hilarisch boek!

Wat is jouw guilty pleasure?
Spongebob. Ik heb zooooo veel spullen van spongebob inclusief kleding. Ik ken ook alle liedjes van spongebob uit mijn hoofd… oeps..