Menu
Geen producten in je winkelmand

Eleanor Crick (26), journalist & blogger, Utrecht

Wat mijn depressie mij influistert

Ik ben niks waard. Ik ben iedereen tot last. Het is beter als ik verdwijn.

Tijdens mijn depressies kon ik mezelf helemaal de grond in boren en voelde ik me gevangen in mijn eigen hoofd. Ik voelde ook helemaal geen blijdschap, verdriet of boosheid. Ik was verdoofd en niks kon me iets schelen. Als ik wel iets voelde, dan was dat een zwaar gevoel. Een zwaar gevoel dat op mijn borst drukte en zorgde dat het moeilijk was om dingen te ondernemen. Uit bed komen was zwaar, eten was zwaar, werken was zwaar, studeren was zwaar en sociaal contact was zwaar.


Wat ik terug zeg

Het heeft lang geduurd voor ik iets terug kon zeggen. Vroeger geloofde ik alles wat mijn depressie mij influisterde, nu weet ik dat het ‘gewoon’ gedachtes zijn. Ik kan ze nu accepteren in plaats van wegdrukken. Ik sta er even bij stil en zeg tegen mezelf: waarom denk ik dit nu? Waar komt dit nu vandaan? Ik heb mezelf ook aangeleerd om als er een negatieve gedachte opkomt, gelijk iets positiefs te bedenken. Of ik ontkracht mijn negatieve gedachte door te zeggen: wat zou je tegen je beste vriendin zeggen als zij dit over zichzelf zegt?

 

Wat (soms) helpt

Een rondje hardlopen. Als ik vastzit in mijn hoofd moet ik de deur uit en hardlopen. Door het lopen maak ik mijn hoofd leeg en kom ik echt tot rust. Ik krijg ook zelfvertrouwen door het lopen. Ik zie dat ik vooruitga en steeds verder kan lopen.

Schrijven helpt mij ook enorm. Voornamelijk voor mijn blog. Ik heb mezelf in mijn blog blootgegeven en aan de wereld verteld dat ik een depressie heb. Dat was ontzettend eng, maar ook heel bevrijdend. Ik was zo boos toen ik met mijn blog begon. Boos op het taboe rondom depressie. Boos dat we zo ‘perfect’ proberen te zijn en alleen maar willen presteren. Boos dat niemand over hun kwetsbaarheden praat. Ik dacht op dat moment: als niemand hierover praat, dan praat ik er wel over! En zo ontstond Loop Depressievrij. Dat de blog zo’n succes zou worden of mijn journalistieke carrière een kickstart zou geven, nou, dat had ik niet dúrven dromen.

Maar soms werkt mijn blog ook averechts. Ik heb mezelf helemaal blootgegeven, maar weet daardoor ook niet meer welk stukje nu nog helemaal van mij is. Het schrijven en het delen met anderen heeft me enorm geholpen met mijn depressie, maar het zorgt ook dat de depressie me blijft achtervolgen. Door mijn blog word ik ook in de spotlight gezet en als voorbeeld gezien. Dat lijkt misschien leuk, maar dat is het zeker niet altijd. Ik krijg namelijk berichtjes van mensen die denken dat ik dé oplossing heb gevonden tegen depressie of ik word lastigvallen door mannen.

Op dat soort momenten vraag ik me af waarom ik dan blijf bloggen. Maar ik merk dat ik door het bloggen mijn ei kwijt kan. Tegelijkertijd wil ik ook ‘gewoon’ zijn en niet continue herinnerd worden aan mijn depressies. Het blijft dus zoeken naar een balans waarin ik mezelf blootgeef, maar ook een deel voor mezelf houd.


Wat mijn omgeving kan doen

Ik heb het ‘voordeel’ dat ik goed kan aangeven wat ik nodig heb. Dat is niet altijd het geval geweest. Vroeger hield ik alles voor mezelf en kropte ik mijn gevoelens op. Toen ik ouder werd kwam ik er langzamerhand achter dat dit geen zin heeft. Al zou je willen weglopen van je gevoelens, dat kan niet. Het opkroppen zorgde bij mij dat het er later dubbel en dwars terugkwam. In therapie heb ik geleerd om mezelf wat opener op te stellen. En nadat ik echt zei wat er aan de hand was, kreeg ik steun en begrip van mijn omgeving.

Ik heb ook het geluk dat ik een groep goede vriendinnen om mij heen heb. Zij zijn er door dik en dun voor mij geweest. Zelf zeggen zij dat ze mij tijdens mijn depressies goed hebben kunnen steunen, omdat ik aangaf wat ik nodig had. Het werkt dus twee kanten op. Niemand kan aanvoelen wat jij op dat moment nodig hebt.

 

Tekst: Eleanor Crick
Fotografie: Allard de Witte

Waarom wil je jouw verhaal delen?
Om het taboe te doorbreken. Ik merk dat depressie vaak niet wordt gezien als een ziekte, maar als aanstellerij. Vroeger was ik ook erg gefrustreerd omdat anderen mij niet begrepen. Ik moest constant uitleggen en verantwoording afleggen waarom ik bepaalde dingen niet kon doen. Daar heb je geen energie voor als je een depressie hebt en maakt het alleen maar lastiger om uit je depressie te komen.

Wat is het beste compliment dat je ooit gekregen hebt?
Dat ik een voorbeeld ben voor anderen of dat iemand hoop en inspiratie uit mij kreeg.

Wat is je favoriete boek?
Op dit moment lees ik Ren voor je leven. Dit boek vind ik heel vlot geschreven en herken ik mezelf heel erg in. Een specifiek lievelingsboek heb ik niet. Maar hardloopboeken of boeken over het leven van een hardloper trekt mij heel erg.

Wat is jouw guilty pleasure?
Ik denk dan gelijk aan voedsel! Het eerste wat in mij opkomt is spaghetti Carbonara of een reep Tony Chocolonely.