Menu

Arnoud Oldeboom (41), werkconsulent

Arnoud Oldeboom (41), werkconsulent

Ik ben een denker. Tenminste, zo zie ik mezelf graag. Ik denk ook wel veel.
Ik denk aan veel verschillende dingen. Niet altijd aan waar ik mee bezig ben. Ik vergeet veel en bedenk veel. Vergeet waar ik mee bezig ben, terwijl ik er mee bezig ben. Vergeet soms, dat er andere dingen zijn, dan waar ik mee bezig ben. Niets is eenduidig. Aan alles zit een associatie. Orde voelt als chaos. Het voelt altijd andersom.


Ik (b)en mijn depressie

Mijn depressie is een verleidster. Ze vertelt me dat ik het leven eigenlijk niet aan kan: “kijk maar naar je leven. Geef het nou maar gewoon op. Blijf maar bij mij. Ik zorg wel voor je. Ik hou je veilig.” Maar ze is vals. Ze fluistert valse informatie. Ze is ook een hij. Hij vertelt me dat ik er niets tegen kan doen. Zegt dat ik te groot droom. Mijn eigen overtuigingen houden mij tegen.
Toch denk ik dat ik mijn depressie niet meer als een los iets zie. Ik weet eerlijk gezegd niet beter. Ik heb me altijd zo gevoeld. Misschien is het fluisteren wel mijn denken? Hoe weet je het verschil?
Is het cognitieve dissonantie om te zeggen dat mijn depressie een onderdeel van mij is? Omdat ik hem zo in stand kan houden? Als ik depressief ben… dan is dat ‘t. Dan kan ik er niet aan ontsnappen.
Doordat ik depressief ben, hoef ik niet te zijn wie ik eigenlijk wel wil zijn, maar niet durf te zijn, omdat ik depressief ben. Het is logisch dat ik nog niet ben wie ik wil zijn, want ik ben depressief. Maar ik ben depressief omdat ik mezelf niet ben.
Mijn depressie zorgt ervoor dat ik niet op mijzelf durf te vertrouwen. Het ondermijnt me. Zorgt ervoor dat ik niet voor mezelf zorg. Niet om mezelf geef en me teveel voel. Het haalt het slechtste in me naar boven. Het laat mijn grootste angsten zien. En speelt daar op in.
Ik geloof dat je depressief wordt wanneer je te lang doet alsof je iemand anders bent. Wanneer je niet synchroon loopt met jezelf, als een afwijking naar links die zo subtiel is, dat je niet doorhebt dat je in grote rondjes rijdt.

Depressie is voor mij ook steeds een les. Dat er iets moet veranderen. Maar om uit te vogelen wat dat dan precies is…


Onderweg naar vandaag

Zonder depressie ben ik nieuwsgierig, heb ik energie. Met depressie sta ik stil.
Ik denk dat lopen, wandelen… veeeeeel wandelen, mij daarom zo goed helpt. Er ging weer iets bewegen. Tijdens het lopen, vergeet ik dat ik aan het lopen ben en keer ik in mijn hoofd. Ik ben daar veel. Daar kan ik rustig nadenken. Ik ga zo veel van mijn demonen aan in gedachten. Ik stel kritische vragen mezelf. Ik herinner mezelf eraan dat ik onderweg ben. We doen dit allemaal voor het eerst. Niemand heeft morgen al een keer gedaan. Ik zit soms te veel in ‘morgen’. Ik roep mezelf de laatste tijd wat meer naar het nu. Want waar ik wel op moet letten is dat ik af en toe ook uit mijn hoofd stap. Het is verleidelijk om daar te blijven.

Het is als een roes. Een troebele, vieze, bril over je realiteit. Maar ik probeer eraan te denken dat ik ‘m ook gewoon af kan zetten. Ik vergeet, soms, dat ik helemaal geen bril draag.


Begrijpen & verklaren

Kennis helpt. Kennis van. Kennis over.
Therapie helpt. Nu weet ik dat ik ADHD heb. Ik weet waar mijn persoonlijkheidsstoornis vandaan komt. Ik kan mijn geschiedenis plaatsen. Echt, ik raad het iedereen aan. Ik vind dat ze psychologie op school moeten geven. Op de middelbare school. Ontwikkelingspsychologie ook. Ik denk dat eigenlijk iedereen wat aan therapie zou hebben, ook veel van mijn vrienden. Wetenschap geeft mij een soort handleiding met een troubleshooting-hoofdstuk erin. Door te begrijpen, kan ik verklaren.

Medicatie helpt. Om mijn gedachten beter te focussen. Minder snel afgeleid te zijn. Gemakkelijker in beweging te komen. Minder snel verdwalen in je (mijn) eigen gedachten. Dat is handig. Met heel veel dingen. Maar als ik medicatie slik is de wereld scherp. Dat hou ik niet vol. Dus ik gebruik cannabis om mijn wereld wat doffer te maken. Rustiger. Er zijn zoveel prikkels. Ik kreeg te veel energie en ik weet nog niet hoe ik daar mee om moet gaan. Ik ben bang voor mijn eigen energie. Bang dat als ik weer met al die energie aan de slag ga, ik weer als een ongeleid projectiel ergens in zal crashen.


Liever luisteren

Liever geen ongevraagde adviezen. Iedereen beleeft een depressie anders. Door meteen (ik doe het ook, sorry) met adviezen te komen, passeer je mij. Dan voelt het alsof de depressie, en daardoor ik, er niet mag zijn. Luister liever. Neem mij en mijn gevoel serieus. Erkenning is zo fijn. Grappig. Als je het niet krijgt, erkenning, heb je het nodig. Maar zodra je het eenmaal hebt, leer je dat je het nooit echt nodig hebt gehad.

Ik heb nu hulp gevraagd. Om te helpen mijn leven op te ruimen en een nieuwe te starten. Ik durfde eerst niet om hulp te vragen. Of ik wist niet hoe. Stukje aangeleerde hulpeloosheid, denk ik weleens. Daar kun je wel overheen komen, weet ik inmiddels. Je mag soms best even geholpen worden. Dat iemand je de weg even wijst. Dat je maar hoeft te vragen.

Wat doe je in het dagelijks leven?
Tot een paar weken geleden werkte ik als werkconsulent bij de gemeente Rotterdam; mensen in een uitkeringssituatie, bij wie van alles aan de hand is, weer op de been helpen. Nu ben ik zelf aan het re integreren. Ik heb geen idee hoe het verder zal gaan. Maar dat is eigenlijk juist hoe ik het leuk vind.

Waar woon je en met wie (huisgenoten, familie, huisdieren, alleen)?
Ik woon op het eiland van Dordrecht. Mijn kinderen, Jesse (16) en Tyme (11) wonen niet bij mij maar we zien elkaar gelukkig regelmatig. Mijn katten, Cake en Gossie (ook broers overigens) wonen ook bij mij.

Waar word je blij van?
Dat weet ik dan :p Uitkijken naar iets leuks. Als dingen op een toevallige manier heel mooi samen komen. Ik kan daar soms hard om lachen. Ik word blij van alles dat inspireert. Ook als dat iets verdrietigs is. vast niet op dat moment dan ook. Maar ik zie dat wel snel zo.

Wat vind je belangrijk in het leven?
Dat ik mezelf kan zijn. De rest komt dan vanzelf wel goed.

We vinden het bewonderenswaardig dat je een portret wilde maken voor Alles Goed. Waarom wilde je jouw verhaal delen?
Omdat ik merk in, bijvoorbeeld mijn werk, hoe zo veel mensen nog veel schaamte voelen voelen voor hun depressie (of andere mentale problematiek trouwens hoor). En niet alleen door wat ze zelf denken maar ook door wat ze vanuit hun omgeving horen. Daar wil ik wat aan doen. En terwijl ik daar wat aan doe, merk ik ook hoe hard het nodig is.

Wat heeft het delen van jouw verhaal en/of open zijn over depressie je opgeleverd?
Heel letterlijk heeft het delen van mijn verhaal hier, een hoop in gang gezet. Wat dat betreft heeft het delen ontzettend veel opgeleverd. Maar een hele hoop mooie gesprekken waaruit blijkt hoeveel we allemaal met elkaar gemeen hebben.

Hoe gaat het nu met je?
Verward. Beter. Ik groei, ik word wakker. De wereld is daardoor anders, opeens.

Wat is het beste compliment dat je ooit gekregen hebt?
Wat een moeilijke vraag. Ik ben al blij dat ik complimenten tegenwoordig aan kan nemen en kan geloven. Maar de laatste tijd heb ik deze een paar keer gekregen en daar werd ik steeds heel blij van: “Wat is dit een leuk gesprek!!”

Wie bewonder je? Waarom?
Iedereen die zijn of haar best doet in het leven om er iets moois van te maken, de beste versie van zichzelf te worden, zonder daarbij anderen als middel te zien.
Omdat ik weet dat dat moeilijk is. Maar het is zo nodig.

Wat is je allergrootste blunder?
Poeh. Er zijn er zoveel. Maar tegelijkertijd zijn ze ook allemaal wel ergens goed voor geweest, al zijn het soms alleen maar littekens met een grappig verhaal. Achteraf is het makkelijk praten natuurlijk.

Wat is je favoriete boek?
The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy

Wat is jouw guilty pleasure?
Ridiculousness